شقایق!

شب شد دل من گرفت ،چشمم تر شد

                         تنها بُدَم و دلم چه تنها تر شد!

از این غم وغصه با شقایق گفتم!

                          او آه کشید وناگهان پرپر شد!            

                                                  اول اردیبهشت 85-10:20

                                آخرین غریبانه ام تقدیم به شما                                

  غريبانه!

چه غريبانه شکستم امشب،

در پس ِ حسرت از خود گفتن!

چه غریبانه دلم  بارانيست...

می شکستم اي کاش...

می شکستم همه ی عشق و نگاه و هدف و اِنگارم!

من نیَم جز اينها...

من همانم که زمانی میزيست!

می شکستم ای کاش...

در زماني که زمان با من بود،

در خزانی که خزان غم بود!

آه و افسوس به اين بازدم افسرده!

چه جهانيست کنون؟... دم مرده!

من صدای ملک الموت زحفظم اکنون!

من ندای عدم و فوت ز حفظم اکنون!

 بس که تنها ماندم باد را همسفر خود کردم،

باد ِ بَد...

باد را بعد تو از بَر کردم!

چه غريبانه به خود مي پيچم!

چه غريبانه غريبم با خود!

خود ِ من گم شده است!

خود من جاری بود...

خود من عاری بود...

آری ... بود!

عاری از وسوسه و جنبش آدم تازي...

عاری از زمزمه ی لعبت ولعبت بازی...

.....و کنون تنهايم...

می شکستم اي کاش....

به زماني که زمان با من بود...

به خزانی که خزان غم بود!

می شکستم ايکاش!

                                                           12:41-25 فروردين 85